Bu çalışma, Osmanlı Devleti’nde klasik dönem mahbes anlayışından modern hapishane sistemine geçiş sürecini Safranbolu Hapishanesi örneği üzerinden incelemektedir. Osmanlı’nın klasik döneminde hapis, çoğunlukla geçici bir tedbir niteliği taşımış; cezalandırma sistemi ise kısas, sürgün, kalebentlik ve kürek gibi uygulamalara dayanmıştır. Ancak XIX. yüzyılda, özellikle Tanzimat reformlarıyla birlikte suç ve ceza anlayışında önemli bir dönüşüm yaşanmıştır. 1840, 1851 ve 1858 tarihli ceza kanunnameleri ile 1865 ve 1880 tarihli hapishane nizamnâmeleri, suçların sistematik biçimde sınıflandırılmasını sağlamış ve hürriyeti bağlayıcı cezaları esas alan yeni bir infaz rejiminin hukuki temelini oluşturmuştur. Bu düzenlemelerle hapishaneler yalnızca suçluların muhafaza edildiği mekânlar olmaktan çıkarılmış; mahkûmların ıslahı ve topluma yeniden kazandırılması hedeflenmiştir.